Life has a funny way of helping you out

Ik vraag me af, liefje, in hoeverre jij je ooit bewust gevormd hebt. Je bent als een reflex op al wat er gebeurt, een speelse geheimzinnige en bijna altijd commentaarloze reflex. Toen ik je voor het eerst zag, weet ik nog, glimlachte je om iets, een sterk modale toch gereserveerde lach. En vanaf dat eerste ogenblik smachtte ik naar de zielenwereld die daarachter stond. De mensen die het over jou hebben zeggen dat je jong en onbesuisd bent, dat je je jeugd onstuimig uitleeft. Dat je ritsen vrienden hebt en ritsen aanbidders, maar ze wegwuift en niet serieus neemt. Het is waar, zo ben jij voor hen. Voor mij ben je slechts jij, waarvan ik hou. En ik ben vriend noch aanbidder. Jij vervult elke plek met je stem en je bezig-zijn en je raadselachtige boeiende aanwezigheid. Je bent in mijn onverzadelijke ogen zoveel, zo prachtig. Maar je bent bovenal jij, en in mijn hoofd van mij.

____

Het komt ook, da’s nou het gekke
zelfs door helemaal niets

I cant help thinkin’ that you try to get a rise out of me

>> BY YOU <<

Ik ben het ongrijpbare, het onbereikbare. Ik ben niet arrogant, ik zie je gewoon niet. Je maakt geen indruk, ik kijk dwars door je heen. Niet expres hoor, ik zou soms zelfs wensen dat ik je zien mocht. Maar geloof me, er zijn er ook zat die ik wel zie. Die ik zelfs meer dan alleen zie. Die mij diep en intens raken, die mij zelfs pijn kunnen doen door slechts daar te staan en iets te zijn. Door te lopen op een bepaalde manier die ik duizendmaal heb proberen na te doen zonder ooit een moment te slagen. En door te lachen met iets in hen blik wat ik niet kan ondergaan zonder dat zeurende en kriebelende gevoel van m’n maag tot hoog in m’n keel. Zij die mij kippenvel bezorgen en misselijk maken door middel van een enkele blik die verder reikt dan mijn ogen. Die mij laten vallen en doen verlangen naar iets wat ik nimmer grijpen zal wanneer er niets verandert. Zij die mij pijn doen door iets wat normaliter mooi gevonden wordt. Zij die tranen bezorgen terwijl ze geen moeite doen en al lang en breed gelukkig lijken. De zij die je bent voor een ander, maar nooit voor jezelf. Want jij bent het lijdend voorwerp. En de schuld van het kwaad, het onderwerp, ligt elders. En ondertussen huil je wat en wacht je maar, tot je diegene tegenkomt die jou wel ziet en andersom. Die jou ziet en de ander niet. Diegene die jij ziet en de rest doet verdwijnen.

"Ga nu maar liggen liefste in het duin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven .. "

Het is niet jouw intelligentie en je brede belangstelling, waarvan ik hou, maar datgene wat die eigenschappen niet bezit en evengoed wel had kunnen bezitten. Datgene wat over zou blijven als alles van je afgetrokken werd, datgene wat ik bij de eerste oogopslag in de beweging van je ogen had gezien en nooit meer los heb kunnen laten. Nog nooit ben ik zo dicht bij datgene geweest dat ik niet begrijp, datgene wat mij in jou aantrekt. Maar ook heb ik het gevoel, dat het afgelopen zou zijn tussen ons op het moment dat het werkelijk zichtbaar zou worden. Het is niet iets, dat jij zelf weet en voor mij verzwijgt, het is wat jij bent, iets dat niet gezegd kan worden maar alleen blijken kan.

Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat er ooit op een dag iets zou gebeuren, iets wat mijn leven op zijn kop zou zetten. Op een bepaalde dag, in een juli, in een zomer. Of op een koude februaridag als er overal sneeuw zou liggen en de zon hard haar best deed dat maagdelijk wit te doen verdwijnen. Maar alleen als ik het niet zou zoeken. Alles waar je je wil en je aandacht op richt wordt onzichtbaar, onbereikbaar, dat is tenminste mijn ervaring. Je ziet de dingen pas werkelijk vanuit je ooghoeken, als je eigenlijk ergens anders mee bezig bent. Het is net of de werkelijkheid zich gepasseerd voelt, dat niet accepteert en zich vervolgens aan je opdringt.

Ik liep die bewuste dag op het station en jij keek verlaten in de etalageruiten van een tijdschriftenkiosk. Het leek net of je iets aan het zoeken was, maar niet goed wist waarnaar. Het was alsof alles op dat station vaag was geworden en vervormd, zoals op een bepaald soort foto’s, terwijl alleen die prachtengel in het midden scherp is gebleven. Het was niet dat je er nou zo geweldig en perfect uitzag van achteren, nee hoor, je haren waren dan mooi glanzend en leken zelfs licht te geven, maar je rug was iets te lang, je heupen te smal en je benen niet zo recht als over het algemeen graag wordt gezien. Maar alles week af van het ideaal in één bepaalde richting, een richting die op de een of andere manier precies bij mij paste. Ik liep toen naar je toe, zonder aarzelen, en het leek net of ik iets overschreed, of ik iets heiligs doorbrak. Het had in drievoud te maken met de geur, die ik soms, een aantal keer per jaar ruik – maar ook niet ruik, mij verbeeld te ruiken, mij herinnert aan een geur die ik eens geroken moest hebben, in een ver verleden. Een vleugje uit een verloren tijd, in een donkere steeg in Milaan, of in het trappenhuis van een klein hotel in Parijs, of in Venetië tussen de duizenden duiven, maar meteen was verdwenen en niet te achterhalen viel, ook niet als ik een paar stappen terug deed. Een donkere, warme geur van vers brood en oud bloed. Een geur die een revolutie ontketent op het moment van perceptie, die je gevoelens en gedachten splijt, zoekend naar een heel andere, vergeten wereld ver van de werkelijkheid vandaan. Een wereld waar je stiekem aankomt, als de geur heeft besloten te verdwijnen en je tot het besef komt dat dit de dag is waarop het geluk je pad heeft gekruist.

____

Beautiful dawn – You’re just blowing my mind again
Thought I was born to endless night, until you shine

Ik mis je vanavond,
ik mis je gewoon.
Maar zo zal het weer over zijn
denk ik,
wanneer ik van je droom.

I’m not calling for a second chance,
I’m screaming at the top of my voice,
Give me reason, but don’t give me choice,
Cos I’ll just make the same mistake again ..

En vandaag was één blik genoeg om te realiseren dat het leven gebaseerd is op dat waar we werkelijk naar streven. Waarom koos ik niet voor wat ik wilde en speelde ik en lachte erom? Waarom koos ik voor het oude vertrouwde, voor wat hoort, en niet voor nieuw avontuur? Nieuw avontuur waar ik alleen maar mijn geluk in kan vinden. Ik weet nu. Ik weet defenitief. Bedankt daarvoor, jij, ik. Het kan niet zijn joh, dat weet jij toch net zo goed als ik? Ik heb even in de spiegel gekeken en ontweek mijn blik niet. Ik heb mijn best gedaan, echt waar, maar ik kan niet leven naar conventies. Het is zo en niet anders. Zolang ik naar je keek waren er leugens lieve schat, maar dat zal niet langer zo zijn. Ik zal je de waarheid vertellen zonder woorden. Op mijn manier. En je zal heel hard huilen, of misschien glimlachen. Omdat je ergens wel wist maar er nooit over sprak. Ik durf er niet aan te denken zolang het nog pijn doet in mijn hart. En zij die ik nooit kende, kom maar, kom maar gewoon. Wil je misschien praten? Luister gewoon naar wat ik je wil zeggen, naar mijn verhaal. Ik wil intrigreren en je leven veranderen. Omdat ik het gewoon kan. Leven, en van ons iets maken wat geluk zal betekenen.

___

you used to captivate me
by your resonating light